Hans_Odenthal

Hans Odenthal is HR-manager bij Sioux.

26 March 2012

Survival of the fittest betekent voor kennisintensieve vakgebieden dat je moet bijblijven. Dit onderwerp is dan ook vaste prik in de selectiegesprekken die ik voer. Mijn vraag ’Hoe zorg jij ervoor dat je bijblijft in het vakgebied?‘ maakt impliciet duidelijk dat ik dit belangrijk vind. En tegelijkertijd hoor ik hoe creatief sommigen zijn in het vergaren van nieuwe kennis.

Wat me opvalt, is dat mijn vraag over bijblijven meestal wordt vertaald naar het volgen van opleidingen. ’Ik zou heel graag opleidingen willen volgen, maar ik mag niet van mijn werkgever‘, luidt het antwoord vaak. Terecht of niet, ik vind het te makkelijk om de verantwoordelijkheid af te schuiven. Er zijn genoeg alternatieven om ervoor te zorgen dat je bijblijft: software met een studentlicentie, gratis of goedkope seminars, tweedehands boeken of hobbyprojecten.

Toch blijkt dat er gelukkig nog voldoende in de softwaregemeenschap wordt bijgeleerd. Zelfstudie en het boek zijn daarbij favoriet. De vorm vind ik overigens ondergeschikt, de wil om bij te blijven is wat telt. ’Geen tijd‘ vind ik synoniem voor ’geen prioriteit‘ en dus vraag ik daarop door. Omdat iedereen het wel eens is over het belang van bijblijven, moet er een andere beperkende gedachte overheersen die de noodzaak om bij te blijven blijkbaar overstemt. Een gedachte die meerdere verschijningsvormen kent, maar samengevat neerkomt op: waarom zou ik iets nieuws leren als ik het toch niet kan toepassen?

Ik gebruik dan de metafoor van het kip of het ei: wat was er het eerst? De vraag over de volgorde suggereert dat er een duidelijk punt is aan te wijzen waarop een van de twee is ontstaan. Maar daar zit hem net de kneep. Ooit was de aarde kiploos en kippeneieren waren er dus ook nog niet. Via een natuurlijk proces ontstond de kip simpelweg uit voorgaande generaties prehistorisch pluimvee. En ontstond tegelijkertijd het ei.

Net als het ontstaan van de kip is invoering van nieuwe technologie ook een natuurlijk proces. Met als belangrijk verschil dat jij het kunt beïnvloeden. Er is alleen geen garantie op succes. Zo zal het leren van een nieuwe programmeertaal zelden leiden tot de vraag om deze techniek direct toe te passen. Het enige dat je zeker weet, is dat hem niet leren niet leidt tot vernieuwing. Niets doen is dus ook een vorm van invloed, maar meestal niet de gewenste. Wees daarom geduldig en realiseer je dat de huidige kip via diverse tussenstappen is gevormd.

Ik weet het: het is een open deur, maar mijn ervaring leert dat mensen er liever voor kiezen om voor een gesloten deur te blijven staan. Dat voelt veiliger en we kunnen ons erachter verschuilen. Het is wel zo gemakkelijk om te wachten tot de ander de deur voor je openmaakt. Een deur heeft aan beide kanten een klink, dus ook jij kunt ervoor kiezen om deze te openen en de mogelijkheden die erachter liggen te ontdekken.

Ik ben blij dat de natuur zichzelf regelt. De kip hoeft niet na te denken waar hij nou eigenlijk uit is voortgekomen. Begin gewoon met bijblijven en stel jezelf niet de vraag of je het daarna kunt gaan toepassen. Al weet je niet waartoe het zal leiden, laat het je niet weerhouden om het te gaan doen. Je wordt er altijd beter van. In meer dan één opzicht.