Paul van Gerven
24 August 2017

Het bewijs voor het bestaan van het majoranadeeltje als ultieme basis voor een quantumcomputer is een flinke stap dichterbij gekomen. Onderzoekers van onder meer de TU Eindhoven en de TU Delft hebben nanostructuren gecreëerd waarmee uniek gedrag van het quasideeltje kan worden geobserveerd. Dit is precies het gedrag wat het zo geschikt maakt voor quantumcomputers.

In 2012 publiceerden de beide tu’s de eerste aanwijzigingen voor het bestaan van het tot dan toe uitsluitend op papier bestaande deeltje. Andere groepen hebben hun observatie onderschreven, maar definitief bewijs is nog niet geleverd.

Dankzij het nieuwe werk kan dat wel. Een onmiskenbare eigenschap van majoranadeeltjes is dat ze met elkaar ‘vervlochten’ kunnen raken, waarmee ze uitermate ongevoelig worden voor verstoringen uit de omgeving. Deze instabiliteit is de achilleshiel van quantumcomputers.

De onderzoekers hebben nu nanostructuren in de vorm van hashtags gemaakt waarmee majorana’s met elkaar vervlochten kunnen worden. Alles wijst erop dat dat gaat lukken, maar de metingen zelf moeten nog worden verricht.

Bekijk hier een filmpje van de TUE waarin de vervlechting en de hashtags worden uitgelegd.