Paul van Gerven
17 June 2016

De Twentse spin-off Eurekite werkt aan een flexibel keramisch materiaal voor hittebestendige printplaten, geprinte elektronica en efficiënte antennes.

Het ziet eruit als een tissue en voelt ook zo aan. Het dunne lapje is spierwit, vederlicht, flexibel en er raken kleine plukjes vezel los als je het hard tussen de vingers wrijft. Maar dan laat Gerard Cadafalch zijn grote truc zien: hij houdt er een aansteker onder. En er gebeurt … niets. De vlam krijgt geen grip op het materiaal. Enkele seconden na de vuurproef kun je het alweer aanraken zonder je vingers te branden.

eurekite 1

‘Dit is wat wij noemen flexiramics, flexibel keramiek. Wij denken dat dit een uitstekend substraat zou kunnen zijn in een aantal hightechtoepassingen’, vertelt Cadafalch, medeoprichter en directeur van start-up Eurekite. De Spanjaard kwam in 2010 als masterstudent naar onderzoeksinstituut Mesa+ van de Universiteit Twente, plakte er een promotie aan vast en stuitte op het materiaal, waarover hij geen details wil geven. ‘We bouwen nog aan ons patentportfolio. Je kunt het niet zomaar namaken zelfs als je de samenstelling kent, maar toch willen we een zo groot mogelijke voorsprong opbouwen.’

Een masterstudent die voor hem werkte, Bahruz Mammadov, spoorde Cadafalch aan een bedrijf te beginnen. Cadafalch en Mammadov deden dat vorig jaar mei; in september wisten ze een miljoen euro los te peuteren bij het Amerikaanse investeringsfonds Cottonwood, dat ook geld stak in de Twentse robotvogels van Clear Flight Solutions.

Er werken bij Eurekite nu zes mensen fulltime aan de commercialisering van de technologie. Het bedrijf mikt op drie toepassingsgebieden: hittebestendige printplaten, geprinte elektronica en efficiëntere antennes. ‘We hebben een manier om het materiaal steviger en mooi vlak te maken, zonder de flexibiliteit te verliezen. Voor printplaten is de hittebestendigheid – ver boven de 250 graden Celsius die nu als limiet geldt – in combinatie met de flexibiliteit echt iets bijzonders’, stelt Cadafalch.

ASML special
eurekite2

Aangezien de meeste elektronicacomponenten al bij 120 tot 150 graden Celsius de geest geven, lijkt het grotere temperatuurbereik van hun ondergrond nutteloos. Pcb’s kunnen echter ook worden ingezet als geavanceerde verbindingstechnologie – flex-pcb’s heten die. ‘Denk bijvoorbeeld aan een sensor die in een extreme omgeving opereert en die via flexiramics met een vast bordje elders is verbonden.’

Voor geprinte elektronica is het Twentse materiaal interessant, omdat het substraat grotendeels bepaalt wat de maximumtemperatuur is waaraan het product tijdens fabricage en erna kan worden blootgesteld. Dit beperkt met name de opties voor de – vaak essentiële – nabewerking. Voor antennes is het niet zozeer de hittebestendigheid als wel de lage diëlektrische constante van het materiaal waar het om draait. Een smartphoneantenne gemaakt op flexiramics kan de diëlektrische verliezen aanzienlijk beperken, waardoor de batterij van het apparaat langer meegaat.

Eurekite onderhandelt op dit moment met een potentiële klant om een pilotproject te starten. Cadafalch wil niet kwijt met welk bedrijf hij spreekt, alleen dat het om een project in de hittebestendige pcb’s gaat. Als de samenwerking slaagt, rekent hij op een vervolgorder. Dat geld wil hij aanwenden om de productie van Eurekite op poten te zetten – nu gebruikt de start-up de faciliteiten van de High Tech Factory op de Twentse campus. ‘Na de zomer willen we de markt op met een product dat iedereen kan kopen.’