Pieter Edelman
7 February 2011

Start-up Salusion van Benno Groosman en Gerard Vaandrager sleepte bij de Shell Livewire Award voor technische ondernemers zowel de jury- als de publieksprijs in de wacht. Goed voor respectievelijk tien- en tweeënhalfduizend euro. Het bedrijfje van het duo ontwikkelde een methode waarmee het verplegend personeel in zorginstellingen via RF-technologie uit kan lezen of het incontinentieverband vervangen moet worden. In het najaar moet de oplossing op de markt komen. In gesprek met Gerard Vaandrager.

Waarom vond zowel de jury als het publiek jullie oplossing zo nuttig?

’We richten ons met name op dementerende mensen. Die hebben vaak geen controle meer over de blaas en ze kunnen zelf niet goed aangeven wanneer het incontinentieverband vervangen moet worden. Dat hoort bij de ziekte. In Nederland gaat het om ongeveer zeventigduizend mensen. Nu is het vaak zo dat het incontinentieverband te vroeg wordt vervangen, als er nog maar heel weinig urine in zit, of juist te laat. Als het te vroeg gebeurt, geeft dat veel onrust en overlast bij de cliënten. Maar als het te laat gebeurt, is dat heel oncomfortabel en krijg je dat kleding of bedden nat raken.‘

Hoe kwamen jullie op het idee om hiermee aan de slag te gaan?

’Het idee komt van een oud patent. Benno en ik hebben allebei bedrijfskunde gestudeerd aan de Erasmus Universiteit, met een master Entrepreneurship & New Business Venturing. Op een gegeven moment moesten we een bedrijfsplan ontwikkelen bij een bestaand patent. Ik heb familie die in de verzorging werkt, en Benno‘s opa en oma hebben in een zorginstelling gewoond. Voor ons leefde dit onderwerp dus heel erg. Dat oude patent gebruiken we nu niet meer, dat sloeg ook nergens op. Maar het heeft ons wel het idee geven dat je iets kunt meten in een luier en we zijn er verder mee gegaan. We zijn toen bij onze familie gaan rondvragen of ze behoefte hadden aan een dergelijke oplossing. In augustus 2008 hebben we Salusion opgericht.‘

Salusion_Gerard_Vaandrager
Met Benno Groosman ontwikkelde Gerard Vaandrager een prijswinnende sensor voor incontinentieverband. Foto: Kees Nuyten

Hoe werkt het systeem?

’We gebruiken een sticker die je in het incontinentieverband aanbrengt en die aangeeft wanneer het verzadigd is. Dat is het moment waarop het vervangen moet worden. Vergelijk het met een spons. Daar kan heel veel vocht in voordat hij verzadigd is. Als er dan druk op komt omdat de cliënt bijvoorbeeld gaat zitten, dan komt het vocht in contact met de huid. Dat registreert de sticker. Naar de huidkant toe registreert de sticker geen vocht.‘

’De sticker werkt als passieve RF-tag. Hij is klein en kan weggegooid worden. De sticker kan worden uitgelezen met een handscanner van enkele tientallen centimeters afstand. Cliënten leven in zo‘n instelling vaak gezamenlijk in een grote woonkamer, daar is altijd iemand van het verplegend personeel aanwezig en die kan zo heel discreet bij bijvoorbeeld het uitschenken van koffie het incontinentieverband controleren.‘

Jullie hebben zelf geen technische achtergrond. Was het niet lastig om de juiste technologie te vinden?

’Dat was wel een een puzzeltocht. Niet alle RF-technologie kwam ervoor in aanmerking en we moesten ook nog een en ander aanpassen. Maar ons product is echt ontstaan uit de marktbehoefte. We hebben meegelopen met zorginstellingen en veel met mensen daar gepraat. Doordat we heel goed wisten waar we naar zochten, werd de zoektocht wel makkelijker. Er kwamen heel veel technieken op ons pad, maar we konden makkelijk beslissen of we ze terzijde moesten schuiven.‘

’Het moeilijkste voor ons waren de dingen waarmee denk ik alle starters te maken krijgen. Ten eerste is dat het verkrijgen van financiering. Daarvoor hebben we gebruikgemaakt van subsidies, van prijzengeld zoals deze Livewire Award, maar ook van een lening van het VU Medisch Centrum. Ondertussen zijn we concreet in gesprek met banken. Ten tweede is er het vinden van de juiste strategische partners. Vaak heb je voor die specialistische eisen maar een paar partijen die eraan kunnen voldoen. Daar moet je dan ook nog goede afspraken mee maken. We hebben onder andere onderzoek uitgevoerd met het VUMC, de TU Delft en de TU Eindhoven. Voor de marktontwikkeling hebben we veel contacten met de zorginstellingen.‘

En hoe gaat het nu verder?

’De productie van de sensorstickers is rond en we zijn de fabricage van de handscanners aan het voorbereiden. In het najaar willen we de markt op gaan en dan hopen we zo‘n tien tot twintig instellingen te bereiken. De strategie is om het eerst in Nederland uit te proberen. Maar in de omliggende landen zijn het zorgsysteem en de problematiek vergelijkbaar, dus je zou aan uitbreiding kunnen denken.‘

’Er zijn ook nog andere mogelijkheden voor dit product zoals de gehandicaptenzorg. Of de thuiszorg, waarbij je op afstand kunt signaleren als het incontinentieverband vervangen moet worden. We hebben nu een SBir-opdracht van Agentschap NL om te kijken of dat mogelijk is. De technologie van de sticker zou daarvoor gelijk blijven, maar voor de scanner moet er dan wel het een en ander gebeuren. De reikwijdte moet bijvoorbeeld groter worden en het signaal moet doorgegeven kunnen worden naar de verzorging.‘